Ace Combat 8: Wings of Theve - Review

Mijn liefde voor Ace Combat gaat inmiddels behoorlijk ver terug. Ik vlieg al mee sinds de allereerste PlayStation, uit een tijd waarin een straaljager op het scherm met enige goede wil vooral herkenbaar was aan zijn driehoekige vorm. Inmiddels bestaat de serie meer dan dertig jaar en zijn we zeven jaar verder sinds Ace Combat 7: Skies Unknown. Nu is het tijd voor het nieuwste deel: Ace Combat 8: Wings of Theve.

Een paar maanden geleden mocht ik in Parijs al voor het eerst met Ace Combat 8: Wings of Theve aan de slag. Mijn voorlopige conclusie was toen dat de game vooral als een indrukwekkende evolutie van de bekende formule voelde. Nu ik op PlayStation 5 de volledige campagne van dertig missies heb doorlopen, blijkt die eerste indruk grotendeels terecht.

Tegelijkertijd kwamen tijdens de volledige campagne ook wat barstjes in het pantser naar boven. Dertig missies betekent namelijk niet automatisch dertig compleet verschillende ideeën en in de meest chaotische situaties communiceert de game niet altijd even duidelijk wat op dat moment écht je aandacht nodig heeft. Maar zodra er een raket langs mijn cockpit vliegt en ik mijn toestel op zijn kant gooi om achter een vijandelijke fighter terecht te komen, weet Ace Combat 8 nog altijd precies waarom ik al sinds de eerste PlayStation in deze cockpit blijf terugkeren.

Herrijzen uit de as

Voor het verhaal keren we terug naar Strangereal, de fictieve wereld waarin Ace Combat zich afspeelt. Het is juli 2029 en de Federation of Central Usea is grotendeels onder de voet gelopen door de Republic of Sotoa. De hoofdstad Theve is gevallen, het leger ligt in stukken en het oude vliegdekschip Endurance behoort tot de restanten die nog weerstand kunnen bieden.

Daar komen wij in beeld. De titel Wings of Theve behoort oorspronkelijk toe aan een legendarische Ace die symbool staat voor hoop. Nadat deze piloot om het leven komt, wordt zijn identiteit gebruikt om dat symbool in leven te houden. Als onbekende piloot Rex krijgen wij de naam toegeschoven en worden we samen met drie andere piloten onderdeel van Joker Flight.

Het thema van herrijzen uit de as wordt vanaf het begin behoorlijk letterlijk genomen. Je avontuur begint op zee, waarna je vanuit vrijwel niets langzaam uitgroeit tot de piloot waarop de FCU zijn hoop vestigt. Wie Ace Combat 7 of de eerdere delen nooit heeft gespeeld, hoeft zich overigens geen zorgen te maken. Wings of Theve vertelt een op zichzelf staand verhaal. Een flinke verandering zit in de manier waarop dat verhaal wordt gepresenteerd. Voor het eerst kijk je tijdens veel tussenfilmpjes door de ogen van de piloot zelf. Je bevindt je daardoor daadwerkelijk tussen je squadronleden op de Endurance en kunt om je heen kijken. Af en toe krijg je zelfs de mogelijkheid om met ja of nee te reageren.

Tijdens mijn preview vond ik dat vooral goed werken voor de immersie. Na de volledige game ben ik daar iets genuanceerder over. Het perspectief brengt je dichter bij de andere personages, maar de daadwerkelijke interactie stelt weinig voor. De game geeft je soms de illusie van vrijheid, terwijl je uiteindelijk niet veel meer kunt dan je hoofd bewegen en af en toe een antwoord selecteren. Dat is geen groot probleem, maar verwacht hier geen interactieve verhaalvertelling. Rex blijft vooral het paar ogen waardoor je naar het militaire drama kijkt.

Meer dan radiostemmen

Dat Joker Flight buiten de cockpit meer aandacht krijgt, past gelukkig goed bij een van de belangrijkste vernieuwingen tijdens het vliegen. Je wingmen zijn namelijk niet langer alleen een stel stemmen die door de radio tegen je praten. Voor iedere missie bepaal je niet alleen met welk vliegtuig en welke uitrusting je zelf opstijgt, maar kun je ook je squadron samenstellen en uitrusten. Eenmaal in de lucht geef je vervolgens eenvoudige bevelen. Je kunt je wingmen agressief laten aanvallen of juist opdracht geven om jou te verdedigen en daarbij aangeven of ze hun speciale wapens mogen inzetten.

Tijdens mijn eerste uren in Parijs vond ik dat al interessant, maar gedurende de volledige campagne ben ik het systeem steeds meer gaan gebruiken. Zeker wanneer een missie meerdere soorten doelen combineert, geeft het je de mogelijkheid om werk te verdelen.

Wil je zelf achter het belangrijkste objective aan, dan kunnen je wingmen andere vijanden bezighouden. Word je juist voortdurend lastiggevallen terwijl je een gronddoel probeert uit te schakelen, dan laat je ze dichter bij je blijven. Het is geen diepgaand tactisch commandosysteem en dat hoeft het ook niet te zijn. De opdrachten zijn simpel genoeg om midden in een dogfight te geven en voegen tegelijkertijd een extra tactische laag toe aan de bekende Ace Combat-formule.

Van F-16C tot F-35C

Die vertrouwde formule begint natuurlijk al vóór je opstijgt. Je krijgt een briefing, kiest je vliegtuig en speciale wapens en bepaalt vervolgens met welk materiaal je de missie wilt aanvliegen. Na afloop volgen de bekende replay en debriefing. Aan vliegtuigen is in ieder geval geen gebrek. De F-16C Fighting Falcon is aanwezig, net als klassiekers en bekende toestellen zoals de F-15C Eagle en F-14D Super Tomcat. Wie liever met moderner materiaal vliegt, kan onder andere richting de F-35C Lightning II, F-22A Raptor en Su-57 werken. Ook toestellen als de Rafale M, Typhoon, A-10C Thunderbolt II en MiG-29A Fulcrum behoren tot de mogelijkheden. De onderlinge verschillen zijn daarbij belangrijk. Fighters zijn voornamelijk gericht op luchtgevechten, Attackers zijn beter geschikt om gronddoelen aan te pakken en Multirole-vliegtuigen proberen daar tussenin te zitten.

Via de Aircraft Tree breid je die verzameling steeds verder uit. Na iedere missie verdien je punten op basis van je prestaties en die investeer je vervolgens in nieuwe vliegtuigen en technologie. Omdat je ook je squadron moet uitrusten, ben je niet alleen bezig met de vraag wat je zelf wilt vliegen. Dat zorgt voor een prettige progressie door de campagne. Ga je zo snel mogelijk richting die geavanceerde fighter die je graag wilt hebben, of investeer je eerst in andere technologie en toestellen om wat breder inzetbaar te zijn? Ook kun je vliegtuigen van andere kleuren voorzien. Het verandert natuurlijk niets aan hoe ze vliegen, maar als ik dan toch tientallen uren naar mijn eigen straaljager moet kijken, mag hij er ook een beetje fatsoenlijk bij staan.

Vliegtuigen om van dichtbij te bekijken

Ace Combat 8 ziet er op PlayStation 5 fantastisch uit. Vooral de vliegtuigen zijn enorm gedetailleerd. Van de cockpit tot de flaps en andere bewegende onderdelen: alles is tot in de puntjes verzorgd. Het verschil met de hoekige vliegtuigen waarmee ik ooit op de eerste PlayStation begon, kan bijna niet groter zijn. Ook de omgevingen maken indruk. Tijdens mijn preview in Parijs waren het vooral de wolkenpartijen die me opvielen en dat is in de uiteindelijke game niet veranderd. Door wolken heen vliegen voelt daadwerkelijk alsof je door een enorme massa heen snijdt en condens kan zich op de cockpit vormen terwijl je er doorheen raast.

Ace Combat 8 maakt gebruik van Unreal Engine 5 en weet die techniek vooral te gebruiken om het gevoel van snelheid en schaal te versterken. Wanneer je vanaf grote hoogte richting een enorm gronddoel duikt terwijl vliegtuigen, raketten en explosies overal om je heen te zien zijn, kan de game behoorlijk spectaculair ogen.

Op PS5 krijg je daarbij de keuze tussen een grafische mode op 30 fps en Performance Mode op 60 fps. Voor mij was dat nauwelijks een keuze. Een game als Ace Combat draait om snelheid, plotselinge koerswijzigingen en snelle reacties tijdens dogfights. Dan heb ik veel liever 60 frames per seconde dan wat extra grafische pracht. Gelukkig ziet Wings of Theve er ook in Performance Mode nog steeds uitstekend uit.

Expert voelt voor mij gewoon als Ace Combat

Ook qua besturing zijn er twee opties. Standard is bedoeld om de game toegankelijker te maken. Beweeg je de stick naar links of rechts, dan stuurt je vliegtuig direct die kant op. Bij Expert werkt dat anders. Links en rechts laten je vliegtuig rollen. Wil je een scherpe bocht maken, dan kantel je het toestel eerst in de gewenste richting en trek je vervolgens de neus omhoog.

Tijdens mijn preview was het selecteren van Expert letterlijk een van de eerste dingen die ik deed en dat heb ik voor de volledige game niet veranderd. Voor iemand die minder bekend is met vliegspellen klinkt ‘Expert’ misschien intimiderend, maar voor mij voelt het juist intuïtiever. Vooral tijdens dogfights wil ik zelf bepalen onder welke hoek mijn vliegtuig staat. Een tegenstander voorbijschieten, rollen, je neus omhoog trekken en vervolgens achter hem terechtkomen geeft je veel meer controle dan wanneer de game een deel van die beweging voor je uitvoert. En juist zodra Ace Combat 8 je loslaat in zo'n dogfight, is de game op zijn best.

Dogfights blijven fantastisch

Tegenstanders draaien weg, raketten schieten langs je cockpit en ondertussen begint je waarschuwingssysteem alweer te piepen omdat iemand anders jou in het vizier heeft. Het vernieuwde vizier van het boordkanon helpt daarbij. Je kunt duidelijker zien wanneer je daadwerkelijk kans hebt om je doel te raken, waardoor ik mijn gun een stuk vaker gebruikte wanneer ik dicht genoeg achter een tegenstander wist te komen.

Daar komt het Chain Destruction-systeem bij. Wanneer een vliegtuig wordt vernietigd, verdwijnen de brokstukken niet simpelweg uit beeld. Rondvliegend puin kan andere toestellen raken en zelfs jouw eigen vliegtuig beschadigen. Een kill van heel dichtbij betekent daardoor niet automatisch dat je rustig rechtdoor kunt blijven vliegen. Soms moet je meteen wegdraaien om niet zelf door de resten van je tegenstander geraakt te worden.

Ik speelde de campagne op Normal en ook daar bood Wings of Theve regelmatig genoeg weerstand. Al moet ik toegeven dat niet iedere crash aan de vijand te danken was. Meer dan eens dacht ik tijdens een gevecht dat ik nog nét wat lager kon vliegen of die manoeuvre vlak boven de grond nog wel kon maken. De grond bleek daar soms andere ideeën over te hebben.

Maar juist dat is Ace Combat. De game geeft je genoeg controle om manoeuvres uit te halen waarvan je halverwege al weet dat ze misschien niet verstandig zijn. Wanneer het lukt, voelt het geweldig. Wanneer het niet lukt, weet je meestal precies wie je de schuld kunt geven.

Dertig missies, maar niet dertig verschillende ideeën

Met dertig missies is Wings of Theve aanzienlijk groter dan Ace Combat 7, dat twintig hoofdmissies had en in een uur of 12 uit te spelen was. Wie alleen het verhaal wil uitspelen, is al een behoorlijke tijd bezig, maar de Aircraft Tree geeft genoeg reden om daarna nog een keer terug te keren. Wil je alle vliegtuigen en technologie vrijspelen, dan ga je de campagne waarschijnlijk meer dan één keer door.

De missies zelf kunnen behoorlijk spectaculair zijn. De enorme Land Battleship die ik tijdens mijn preview al tegenkwam, blijft bijvoorbeeld een indrukwekkende verschijning wanneer je er met hoge snelheid omheen vliegt en specifieke onderdelen probeert uit te schakelen.

Er zijn grote luchtgevechten, escortemissies, gronddoelen en opdrachten waarin je binnen een bepaalde tijd voldoende punten moet verzamelen door vijanden uit te schakelen. Maar na dertig missies wordt ook duidelijk hoe lastig het moet zijn om na drie decennia Ace Combat steeds iets compleet nieuws te verzinnen. De ene keer vernietig je een gigantisch landschip door verschillende zwakke punten aan te vallen. Een andere keer moet een enorm transportvliegtuig eraan geloven en schiet je opnieuw verschillende onderdelen kapot. Visueel en qua omstandigheden zijn het compleet andere confrontaties, maar onder de motorkap doe je regelmatig ongeveer hetzelfde.

Dat maakt de missies niet slecht. De actie zelf is daarvoor simpelweg te leuk. Wel had ik graag gezien dat Project Aces de uitgebreide verzameling vliegtuigen nog wat vaker gebruikte om me uit mijn comfortzone te halen. Geef me bijvoorbeeld een echte bombardementsmissie waarin ik bewust met een trager toestel moet opstijgen. Of draai het principe van de supportmissies eens om en laat mij vanuit een ondersteunende rol mijn wingmen helpen met radar of andere systemen, terwijl zij het aanvalswerk uitvoeren. Juist omdat Ace Combat 8 zoveel verschillende vliegtuigen aanbiedt, had de campagne wat mij betreft nog vaker mogen zeggen: vandaag ga je het eens compleet anders aanpakken.

Aandacht erbij houden!

Tijdens mijn preview gebeurde iets waar ik achteraf om moest lachen. Ik raakte zo verwikkeld in een dogfight dat ik volledig vergat dat ik eigenlijk een konvooi moest beschermen. Terwijl ik dolenthousiast achter één vijandelijk vliegtuig aan zat, vlogen helikopters rustig naar mijn echte objective en moest ik daarna alles op alles zetten om mijn fout te herstellen. Destijds schreef ik dat Ace Combat 8 tunnelvisie genadeloos afstraft. Na de volledige campagne kan ik bevestigen dat dit nog altijd zo is. Alleen ben ik er inmiddels ook van overtuigd dat het niet altijd volledig mijn schuld is.

Tijdens missies gebeurt ontzettend veel. Je hoort constant radiogesprekken, krijgt nieuwe doelen, wordt aangevallen, ziet allerlei vijanden op je radar en probeert ondertussen zelf een vliegtuig in de lucht te houden. Belangrijke objectives blijven daarbij niet altijd duidelijk genoeg in beeld staan.

Zo moest ik een missie opnieuw spelen omdat een schip dat ik hoorde te beschermen te veel schade had opgelopen. Ik was op dat moment vrolijk allerlei doelen op het land aan het vernietigen, terwijl een paar helikopters ondertussen richting het schip waren gevlogen. Tegen de tijd dat ik doorhad wat er gebeurde, was het te laat. Ja, ik had beter moeten opletten. Maar wanneer belangrijke instructies tussen allerlei radiogesprekken worden gegeven en vervolgens niet duidelijk genoeg in je HUD zichtbaar blijven, mag de game de speler wat mij betreft ook iets beter helpen. Er zit een verschil tussen tunnelvisie afstraffen en belangrijke informatie laten verdwijnen in de chaos. Ace Combat 8 bevindt zich soms precies op die grens.

Multiplayer moet zich nog bewijzen

Naast de campagne heeft Ace Combat 8 een uitgebreid onlinegedeelte waarin je met een zelfgemaakt personage aan de slag gaat. Je verdient daar afzonderlijk ervaringspunten en speelt gaandeweg vliegtuigen en andere mogelijkheden vrij. Belangrijk is dat deze progressie losstaat van de Aircraft Tree uit de campagne. Je neemt dus niet simpelweg je volledig opgebouwde hangar mee naar multiplayer.

Met verschillende PvP- en PvPvE-mogelijkheden klinkt het onlinegedeelte op papier als een interessante manier om na de campagne nog veel meer uren in Wings of Theve te steken. Ik kan daar voor deze review alleen geen eerlijk oordeel aan verbinden. Tijdens de reviewperiode waren de servers slechts zeer beperkt beschikbaar en daardoor heb ik multiplayer simpelweg niet voldoende kunnen spelen. Ik neem het daarom ook niet zwaar mee in mijn uiteindelijke oordeel. Wat Bandai Namco hier belooft, klinkt interessant, maar ik beoordeel liever wat ik daadwerkelijk uitgebreid heb kunnen testen.